Conclusie

Net als twee jaar geleden moet ik weer beginnen met het bedanken van iedereen die via dit verslag een beetje met ons mee heeft genoten. Ik hoop dat ik jullie weer vermaakt heb met mijn verslagen. Hierbij hebben hopelijk ook de vele foto’s toe bijgedragen. Ook voor onszelf biedt een reisverslag iets extra’s. Het was altijd weer erg leuk om ’s morgens op te staan, de laptop op te starten en te kijken of er weer reacties waren. Speciale dank dus naar de mensen die gereageerd hebben op mijn verslagen!

En dan nu de reis zelf. Het is natuurlijk onmogelijk om een hoogte- of dieptepunt aan te geven. Drie weken lang hebben we door een bijzonder land gereisd. Een land met schitterende natuur, vriendelijke mensen en een land waar reisgemak gegarandeerd wordt.

Erg speciaal waren ook de vele dieren die we hebben gezien. Soms kwamen we ze zomaar tegen, soms trokken we er echt op uit. ’s Avonds doken we de auto in om wilde dieren te zien, vaak met spectaculair resultaat. Ook mag de walvistocht natuurlijk niet worden vergeten. Dit was meteen aan het begin al een van de hoogtepunten van de hele reis!

De natuur in de Rocky Mountains is haast niet te beschrijven. Ik heb het hard geprobeerd, maar je moet het een keer zelf gezien hebben. De Icefields Parkway is een van de mooiste routes die ik ooit gereden heb. Ook Lake Louise, Moraine Lake en de vele gletsjers waren hoogtepunten.

Erg leuk was ook dat we de reis hebben afgesloten in de Verenigde Staten. Zo hebben we de verschillen tussen Canada en Amerika, zoals ze op ons overkomen, gezien. Het opvallendste punt is dat Amerika drukker is. Meteen na de grens worden de wegen twee keer zo breed en vier keer zo druk. Qua gastvrijheid hebben we weinig verschil gemerkt. Het blijven twee landen die je niet alleen moet zien, maar ook moet beleven. De mensen zijn erg vriendelijk tegen elkaar en tegen jou als toerist. Vind bijvoorbeeld maar eens een restaurant in Nederland waar je je net zo welkom voelt als in een Amerikaans.

Dat brengt me meteen op een punt waar de Amerikanen en Canadezen ook goed in zijn: eten. Op twee avonden na hebben we in restaurants gegeten. Sommige daarvan waren zo goed dat we er meerdere malen geweest zijn. De steaks zijn van een kwaliteit die ze in Europa niet kennen. Het is niet echt uit te leggen, je moet het geprobeerd hebben. Nog een opvallend iets aan het eten is de kunst om de borden zo vol te laden. Hier was weer een verschil in Amerikanen en Canadezen te merken: in Canada zijn de porties een stuk normaler dan in Amerika. Daar zijn ze pas echt in staat de borden vol te scheppen. En dat voor zo weinig geld!

Een belangrijke tegenstelling met de reis van twee jaar geleden wordt gevormd door het vervoermiddel. Waar we twee jaar geleden de V.S. met een camper onveilig hebben gemaakt, hebben we nu gekozen voor een auto. Dit geeft een compleet andere ervaring. Een auto laat zich veel gemakkelijker rijden, helemaal in de bergen. Ook is het eenvoudiger om korte stukjes te rijden, bij een camper moet je meteen alles inpakken en opruimen. En dat hoefde deze vakantie bijna niet. Een reis langs verschillende hotels brengt natuurlijk een stuk meer comfort met zich mee. Je hoeft niet schoon te maken en je bed is altijd opgemaakt. Dit geeft toch wel een heerlijk vakantiegevoel! Toch had ook de camper iets speciaals. Achteraf kunnen we geen voorkeur aangeven, de ervaring is daar gewoon te verschillend voor.

In de conclusie aan het eind van het verslag van twee jaar geleden zei ik dat ik hoopte ooit terug te keren naar het bijzondere Amerika. Dit is sneller gelukt dan verwacht. Voor mijzelf, maar ook voor de rest is het inmiddels wel duidelijk: Amerika en Canada zijn geweldig vakantielanden!

IMG_6272

Iedereen bedankt voor het volgen van onze reis!

Dag 19 en 20 – Woensdag 5 en donderdag 6 augustus

Het is weer tijd om naar huis terug te gaan. Na een reis vol hoogtepunten moeten we helaas terug naar Nederland. Daarom is dit alweer het laatste verslag, dat van de terugreis.

Na een goede nachtrust en ontbijt pakken we de koffers in. Deze keer blijkt het gemakkelijkst te zijn: alles moet mee en het maakt niet uit hoe… In de shopping mall hebben we nog een extra tas gekocht, omdat de nieuwe kleren anders niet mee naar huis konden.

Inmiddels zijn we echte experts geworden in het inpakken van koffers!

Inmiddels zijn we echte experts geworden in het inpakken van koffers!

Door een busje van het hotel worden we om half 11 naar het vliegveld gebracht. Het inchecken verloopt soepel. Gelukkig zijn we die koffers weer kwijt! Dan is het wachten aangebroken. Het is inmiddels kwart over 11 en het vliegtuig vertrekt om tien minuten voor twee.

Het onvermijdele wachten op het vliegveld...

Het onvermijdelijke wachten op het vliegveld...

Na een tijd doorgebracht te hebben op  SeaTac airport, waarbij we winkeltjes bekeken en iets bij de Burger King hebben gegeten, wachten we bij de gate. Om één uur kunnen we eindelijk boarden. Hierbij blijkt alweer het pasje van Leon erg handig te zijn: zo hoeven we alweer niet in de rij te staan.

Dit keer hebben we stoelnummers 25J, 25K, 26J en 26K, twee keer twee stoelen achter elkaar, net boven de vleugel. We vliegen met een Airbus A330-200 van Air France, een tweemotorig toestel dat net iets kleiner is dan de MD-11 van de heenreis.

Ons vliegtuig, een Air France Airbus A330-200

Ons vliegtuig, een Air France Airbus A330-200

Na een rustige start kunnen we een laatste blik werpen op de bergen van Canada. Helaas wordt het hierna snel bewolkt. Tussen Groenland en Canada zijn nog wat ijsschotsen te zien. Dan vliegen we de nacht in.

Een laatste blik op de Canadese bergen

Een laatste blik op de Canadese bergen

Het is erg onrustig in het vliegtuig. Bijna niemand slaapt, veel televisieschermpjes zijn aan en iedereen loopt op en neer. Hierdoor slapen ook wij bijna niet. En dan is 9,5 uur door het donker vliegen toch wel erg lang. Tussendoor gaan vaak de lampjes aan die vertellen dat we de riemen vast moeten maken. Deze voorzorgmaatregel wordt genomen in verband met turbulentie. Gelukkig valt het allemaal wel mee, een paar schokjes en het is weer over.

Binnen in het vliegtuig. Een lange zit zo in het donker!

Binnen in het vliegtuig. Een lange zit zo in het donker!

Net als op de heenreis hebben we gelukkig een eigen scherm. Hierop zijn weer films en series te bekijken, is muziek te beluisteren en kan de vluchtinformatie opgeroepen worden. Speciaal is de cockpitcamera, een camera die onder de cockpit van het vliegtuig hangt en continu uitzendt. Hier konden we het opstijgen al goed op volgen, maar ook de ijsschotsen waren goed te zien.

Na 9,5 uur vliegen komen we, met het tijdverschil in acht genomen, om 8:29 uur aan op Paris-Charles de Gaulle Airport te Parijs. Net voor de landing, die ook weer mooi op de cockpitcamera te zien is, vangen we een glimp op van de Eiffeltoren en La Défense, een verzameling hoge gebouwen in Parijs.

De landing met Parijs in de achtergrond

De landing met Parijs in de achtergrond

Op Charles de Gaulle worden onze koffers automatisch doorgeladen naar het vliegtuig naar Amsterdam. Zelf moeten we iets meer moeite doen. Na een lange rij in een stinkend hok zonder airconditioning passeren we de douane. Dan moet de handbagage gecontroleerd worden in wat misschien wel het meest chaotische proces in Frankrijk is. Wat een gedoe allemaal. Iedereen schreeuwt door elkaar heen en douanebeambten brabbelen in slecht Engels tegen je.

Een van de hallen van Paris-Charles de Gaulle Airport

Een van de hallen van Paris-Charles de Gaulle Airport

Gelukkig hebben we dit achter de rug! Dan is het nog maar een half uurtje wachten totdat we het vliegtuig in kunnen. De laatste etappe van de reis wordt afgelegd in een Boeing 737 van KLM. Meteen na het opstijgen wordt de landing alweer ingezet. In de tussentijd haast het cabinepersoneel zich door het vliegtuig om drinken en koekjes uit te delen. Drie kwartier na het vertrek in Parijs landen we op de Polderbaan op Schiphol. Helaas. Na 20 minuten taxiën (waarom áltijd de Polderbaan?) kunnen we het vliegtuig uit.

Onze koffers komen als eerste het toestel uit. Nog een voordeel van veel op zakenreis gaan! Doordat we niet geslapen hebben in het vliegtuig zijn we allemaal doodop. Daarom besluiten we een pauze in te lassen bij familie in Vianen, net voorbij Utrecht. Na de lunch (eindelijk weer eens gewone Nederlandse boterhammen met hagelslag!) rijden we weer verder. Hoe we naar huis zijn gekomen is achteraf een raadsel.

Thuis aangekomen worden de koffers uitgeladen. Inmiddels zijn we meer dan 24 uur op, hebben we te kampen met 9 uur tijdverschil en zijn onze magen van streek van het rare eetpatroon. Dit trekt allemaal wel weg in de komende paar dagen. We moeten er maar wat voor over hebben. We hebben immers een schitterende reis achter de rug.

Dag 18 – Dinsdag 4 augustus

De laatste dag in Amerika had ik helaas geen internet. Daarom volgen nu pas de laatste dagen. Voor de laatste keer veel leesplezier gewenst!

De laatste dag van de vakantie is alweer aangebroken. De afgelopen drie weken hebben we rondgereisd door Canada en de Verenigde Staten, een reis vol hoogtepunten. Maar het is nog te vroeg om terug te kijken. Vandaag besteden we onze laatste dag in Seattle.

Zoals altijd beginnen onze avonturen in de stad bij de Space Needle. Van hieruit gaat de monorail naar het centrum van de stad. Voor twee dollar sparen we een heel eind lopen uit. In downtown aangekomen lopen we naar Pike Place. Dit is een van de oudste gedeelten van Seattle en zelfs de oudste vaste markt in de Verenigde Staten.

Pike Place, de oudste markt van de Verenigde Staten

Pike Place, de oudste markt van de Verenigde Staten

Aan de rand van deze markt ligt een historische plek: de allereerste Starbucks. Deze wereldberoemde koffieketen, met meer dan 11.000 vestigingen in de Verenigde Staten alleen al, is ooit begonnen in Seattle. Bij deze vestiging hangen nog de oude logo’s en de zaak is ingericht zoals het vroeger was. Als fans van Starbucks moeten we deze plek natuurlijk gezien hebben!

Amerikaanse Geschiedenis: Starbucks

Amerikaanse Geschiedenis: Starbucks

Dan bezoeken we de markt zelf. En wat een sfeer hangt hier! De markt bestaat uit de vaste kitschkraampjes en bloemenwinkels, maar het hoogtepunt voor ons is toch wel de viskraam. Hier maken de verkopers er een ware show van. Als je een vis besteld wordt die uit het rek gehaald en naar de man achter de kassa gegooid. Van hieruit kan een verkoper ook een aan touw trekken dat een angstaanjagend uitziende vis even verderop doet bewegen. Zo laten ze passerende mensen erg schrikken. Er wordt gezongen en de verkopers hebben yells bedacht. Een geweldige attractie.

De ludieke visverkopers

De ludieke visverkopers

Voor we er erg in hebben is het alweer etenstijd. We hadden gerekend op een hotdog van een kraampje, maar opeens zien we een zaak met de naam French Crêpes. Een enkele blik op de kaart is genoeg om ons naar binnen te lokken. De crêpes hier zijn echt enorm. Een dubbelgevouwen crêpe die helemaal volgestouwd is met aardbeien, crème en slagroom. Of een crêpe met zalm, kaas en bechamelsaus. Dit is nog eens lunch te noemen.

Een onverwacht lekkere lunch

Een onverwacht lekkere lunch

Na deze voortreffelijke maaltijd lopen we naar downtown Seattle. Onderweg komen we nog langs een straatartiest die in 19 seconden een willekeurig opgedraaide Rubickscube kan oplossen, en in 51 seconden als hij maar één hand gebruikt. Een leuke afwisseling tussen de John Denver spelende straatmuzikanten.

Als we tussen de wolkenkrabbers zijn verbazen we ons over de vele en soms vreemde mensen. We bezoeken Macy’s (een groot Amerikaans warenhuis, ongeveer vergelijkbaar met de Nederlandse Bijenkorf), H&M en Barns & Nobles (een enorme boekwinkel waar we ons wel een hele dag in zouden kunnen vermaken).

Een impressie van de wolkenkrabbers van Seattle

Een impressie van de wolkenkrabbers van Seattle

Maar na een tijdje door de stad gelopen te hebben zijn we erg moe geworden. Een stad is altijd al vermoeiend, en gecombineerd met de hele drukke dag van gisteren hebben we het wel even gehad. Daarom zoeken we de weg naar het water. Dit blijkt in Seattle niet zo eenvoudig te zijn als in Vancouver, maar na een trap onder de snelwegen door komen we vlak bij het water. Helaas geen strand, maar een pier voldoet ook natuurlijk.

Uitzicht vanaf de pier op downtown Seattle

Uitzicht vanaf de pier op downtown Seattle

Hier zitten we ongeveer een uur. Gelukkig worden we hier allemaal iets fitter. Rond vijf uur lopen we terug de stad in, dit keer om iets te eten. Onze keus is voor de tweede keer op rij gevallen op The Cheesecake Factory. Ondanks dat we dit keer zijn voorbereid zijn de porties toch nog groot. Maar wat een eten. Dit restaurant is echt een aanrader voor iedereen die ooit naar Amerika en in het bijzonder naar Seattle gaat.

De laatste keer uiteten in Amerika. Dat wordt nog wennen thuis!

De laatste keer uiteten in Amerika. Dat wordt nog wennen thuis!

Na het eten nemen we de monorail terug naar de Space Needle. Voor de laatste keer lopen we terug naar het hotel, waar we de auto en de koffers hebben laten staan. Van daar rijden we naar SeaTac Airport (Seattle/Tacoma Airport). Bij Hertz leveren we de auto in. De afgelopen weken heeft die ons zeker goed dienst gedaan. De vierwielaandrijving was erg fijn in de bergen, maar het fijnste was toch wel goed comfort en voldoende kofferruimte.

Sleep Inn, het laatste hotel, haalt ons op met een busje. In tien minuutjes rijden we van het vliegveld naar het hotel. Dit Airport Hotel, dat in een lange straat van hotels ligt, steekt met kop en schouders boven het vorige, ons eerste hotel in Vancouver, uit. Geen schimmel achter de muren, een schonere indruk en waarschijnlijk een beter ontbijt (maar dit beoordelen we morgen natuurlijk pas).

Na een douche is het tijd voor onze laatste nacht in Amerika. Morgen vliegen we om tien voor twee naar Charles de Gaulle in Parijs, waarna we doorvliegen naar Schiphol. Maar dat is pas morgen. Eerst lekker slapen.

Een van de laatste blikken op Seattle: de waanzinnig mooie Space Needle

Een van de laatste blikken op Seattle: de waanzinnig mooie Space Needle

Dingen die opvallen

  • Langs de straten staan allemaal bakken waar je voor een dollar of zelfs gratis een krant uit kunt halen. Dit is wel bekend uit veel films.
  • Tijdens de rit naar SeaTac Airport komen we langs een vliegveld van Boeing. Hier staat de 747 Dreamlifter, een aangepaste jumbojet die onderdelen voor de nieuwe 787 kan vervoeren. Over dit toestel, waar er slechts één van bestaat, hebben we gisteren nog uitleg gehad. Leuk om hem ook eens in het echt te zien.
  • In Nederland zijn er geen steden waar elke weg uit vier rijstroken bestaat.

Dag 17 – Maandag 3 augustus

Na een paar rustige dagen zit vandaag weer helemaal vol gepland. ’s Morgens rijden we naar Everett, een stad ten noorden van Seattle. Deze stad is vooral bekend geworden door de vliegtuigfabrikant Boeing. In Everett liggen de enorme assemblagehallen voor o.a. de Boeing 747, 777 en 787. Deze gebouwen zijn in volume de grootste gebouwen ter wereld.

Als we bij Boeing aankomen kunnen we onze rondleiding verzetten van 11 uur naar half 11. Dit komt voor de rest van de dag net wat beter uit. Het is pas 9 uur, dus we hebben nog voldoende tijd om het Future Of Flight museum te bezoeken.

De enorme staartvleugel van een Boeing 747

De enorme staartvleugel van een Boeing 747

Hier staan indrukwekkende delen van vliegtuigen. Overal zijn informatieborden aanwezig die je vertellen over elk onderdeel. We bekijken de enorme en gloednieuwe motoren voor de 787 Dreamliner. Dit is het belangrijkste onderwerp van de tentoonstelling: Boeings nieuwe trots. De 787, die op 7 augustus 2007 aan het publiek werd tentoongesteld, is het allernieuwste verkeersvliegtuig. De eerste toestellen worden naar verwachting in 2010 afgeleverd.

De Pratt & Whitney 4098, de motor van de Boeing 777

De Pratt & Whitney 4098, de motor van de Boeing 777

In het museum zijn allerlei leuke dingen te zien. Indrukwekkend is de verticale staartvleugel van een Boeing 747, een van de grootste verkeersvliegtuigen ter wereld. Je kunt in de cockpit van een 727 zitten en deze vergelijken met de cockpit van een gloednieuwe 787. Er is goed te zien dat in slechts enkele jaren de cockpit veel opgeruimder is geworden. Tientallen knopjes, hendels en metertjes zijn vervangen door een aantal grote computerschermen. Ook de ruimte die de piloten hebben is sterk verbeterd.

Ready for takeoff...

Ready for takeoff...

De specificaties van de verschillende onderdelen maken ook indruk. De motor van de 787 is in staat om in 4 seconden alle lucht uit het museum te zuigen. Elk blad heeft een vermogen van 800 pk, en de motor heeft 66 bladen. De uiteinden van deze bladen bewegen sneller dan het geluid en de binnenkant van de motor wordt half zo warm als de zon!

Dan is het tijd voor de tour. Nadat ons zes keer is verteld dat we geen bezittingen tijdens de rondleiding mogen meenemen (helaas geen foto’s dus) krijgen we een korte film te zien over de geschiedenis van Boeing. Dan rijden we met een bus naar de Everett Assembly Hall. Onderweg wordt nogmaals verteld dat dit het grootste gebouw ter wereld in. De oppervlakte van het gebouw is net zo groot als 75 voetbalvelden. Het hele Disneylandpark van Californië past in het gebouw, en dan heb je nog plaats over! En ten slotte zijn de deuren (waarvan er 6 zijn) elk zo groot als een American Footballveld. Wat een cijfers!

De grootste gebouwen ter wereld! Rechts zijn nog auto's te zien!.

De grootste gebouwen ter wereld! Rechts zijn nog auto's te zien!.

Als eerste lopen we door een onderhoudstunnel naar de assemblagelijn van de enorme Boeing 747. Binnen valt pas echt op hoe groot het gebouw is. Er staan verschillende jumbojets, elk in een andere staat. De voorste is bijna klaar, de achterste bestaat slechts nog uit twee vleugels die aan elkaar gemaakt zijn.

Dan is het tijd om de productie van de 777 te bekijken. Deze is bijzonder, aangezien het een bewegende lijn betreft. Dit betekent dat het vliegtuig in elkaar wordt gezet terwijl het met 4 centimeter per uur vooruit beweegt. Op deze manier beweegt het toestel zich van achter naar voren door de hal. Aan de voorkant aangekomen is het vliegtuig klaar en kan het naar de spuiter. Tenslotte wordt het vanaf het vliegveld naast de fabriek naar de klant gevlogen.

Tenslotte bekijken we de productielijn van de nieuwe 787. Hier worden nog meer feitjes verteld waarmee ik jullie niet zal vervelen. Samengevat is het een schitterend toestel, dat 20% minder brandstof verbruikt en 40% sneller in elkaar gezet kan worden. Het in elkaar zetten van het vliegtuig duurt slechts drie dagen!

De Boeingfabriek in Everett

Dit keer geen eigen foto: De productielijn van de gloednieuwe Boeing 787 Dreamliner

Na de tour, die ongeveer anderhalf uur heeft geduurd, rijden we terug naar het museum. Dit hebben we vanmorgen al gezien, dus we besluiten weer te gaan. Het is maar 20 minuten rijden naar de outletmall van gisteren, dus we gaan nog even winkelen.

Na twee uur rondslenteren keren we met volle tassen terug naar Seattle. Het resultaat: schoenen, truien, broeken en polo’s. En alles zo verschrikkelijk goedkoop! Amerika is echt een Luilekkerland voor mensen die van winkelen houden.

Shopaholic Paradise!

Shopaholic Paradise!

Als we in Seattle zijn is het tijd om een restaurant te zoeken. Met de monorail, een ander overblijfsel van de wereldtentoonstelling in 1962, rijden we van het hotel naar het centrum. Downtown komen we na een lange en moeizame zoektocht (je zou toch verwachten dat er meer fatsoenlijke restaurants in zo’n stad zitten!) uit bij de Cheesecake Factory. Dit gezellige restaurant heeft een enorme kaart en bij de bestelling worden we gewaarschuwd voor de grote porties. Deze waarschuwing bleek gedeeltelijk terecht, maar we doen ons best…

Nogmaals een confrontatie met de Amerikaanse porties

Nogmaals een confrontatie met de Amerikaanse porties

Na het eten rijden we via de monorail terug naar de Space Needle. Dit gebouw, waarover ik gisteren al vertelde, steekt 184 meter uit boven de grond. Natuurlijk moeten we even naar boven! In 41 seconden brengt de lift ons naar het bovenste restaurant, waar we naar buiten kunnen voor een schitterend uitzicht over de stad. We zien downtown Seattle met zijn wolkenkrabbers. Op de achtergrond ligt Mount Rainier, met 4392 meter de hoogste berg van de Verenigde Staten (exclusief Alaska). Wat een uitzicht! We wachten tot het donker wordt en de lichten in de stad aan gaan. Zo wordt het haast nog mooier!

Zicht op downtown Seattle, met op de achtergrond Mount Rainier

Zicht op downtown Seattle, met op de achtergrond Mount Rainier

Rond 10 uur besluiten we maar naar het hotel terug te gaan. Na deze drukke dag ploffen we moe in bed neer: morgen is het al tijd voor de laatste dag van de vakantie.

De wolkenkrabbers van Seattle in het donker

De wolkenkrabbers van Seattle in het donker

Dag 16 – Zondag 2 augustus

Vandaag eindigt ons bezoek aan Canada. We rijden naar Seattle en passeren daarbij de Amerikaanse grens. Dat dit niet zonder pardon gaat zal nog wel duidelijk worden. De rest van de middag besteden we in de Verenigde Staten.

Maar eerst ontbijten we in ons hotel: het Pan Pacific Whistler Hotel. Dit is veruit het beste ontbijt van de hele vakantie: met zoete broodjes, fruit en zelfs vlees en kaas erbij! We laten het ons dan ook erg goed smaken. Dan is het helaas al tijd om Whistler te verlaten. Het bleek een erg leuk dorp te zijn, wat, ondanks dat Whistler een wintersportgebied is, in de zomer zeker niet saai is.

De bergen net na Whistler: één van de laatste vergezichten in Canada

De bergen net na Whistler: één van de laatste vergezichten in Canada

Eerst rijden we naar Vancouver, waar we onze vakantie hebben gestart. Tussen Whistler en Vancouver is een nieuwe weg aangelegd, met het oog op de Spelen van volgend jaar. Omdat er duizenden supporters heen en weer moeten reizen tussen deze twee steden is de weg verbreed naar twee dubbele banen. Dit is natuurlijk ook voor onze reis wel prettig!

Op deze manier zijn we zo in Vancouver. Het laatste deel van deze eerste etappe was erg mooi. De weg leidde langs de zee, waarbij de eilandjes langs de kust deden denken aan de walvistocht aan het begin van de vakantie.

Na een allerlaatste blik op Vancouver rijden we naar de grens. Hier zien we tot onze schrik bordjes staan dat het vanaf hier nog een uur duurt totdat we de grens over zijn… Na drie kwartier in een lange rij met auto’s gestaan te hebben komen we bij de douane. Omdat we het land per vliegtuig verlaten hebben we de beruchte I-94 formulieren nodig. We moeten de auto met sleutels inleveren bij de douane en zelf een gebouw in. Helaas heb ik geen foto’s van het hele proces, maar ik spendeer liever mijn tijd in Nederland dan in een Amerikaanse cel…

In het douanegebouw worden we met militaire precisie in de gaten gehouden. We vullen het vragenformulier in (met vragen als: Bent u ooit in verband gebracht met genocide of Nazi-Duitsland tussen 1939 en 1945? en meer vragen van deze strekking) en onze paspoorten worden in orde gemaakt. Dan wordt aan de wachtposten buiten doorgegeven dat we het gebouw verlaten en we mogen terug naar onze auto. Ze slagen er wel in om iedere burger als potentiële crimineel te zien!

Geen foto van de douane helaas, maar wel een van de eerste indrukken van Amerika: druk, druk, druk!

Helaas geen foto van de douane, maar wel een van de eerste indrukken van Amerika: druk, druk, druk!

Na de hele poppenkast, die ruim anderhalf uur heeft geduurd, rijden we naar de Seattle Premium Outlet. Hier zitten tientallen designwinkels. Het blijkt enorm druk te zijn en al in de eerste winkel komen we erachter waarom. Overal is het grote uitverkoop. Dit laten we ons geen twee keer zeggen! Deze uitverkoop in combinatie met de goedkope dollar betekent Tommy Hilfiger polo’s voor 15 euro, spijkerbroeken van elk goed merk voor 25 euro en voor truien die in Nederland meer dan 100 euro kosten betaal je hier maar 40… Omdat we bij de douane zoveel tijd zijn kwijtgeraakt hebben we veel te weinig tijd om te winkelen. Daarom besluiten we morgenmiddag terug te komen.

Het is alweer tijd om naar het hotel te rijden. Na alweer een goede kamer gekregen te hebben eten iets in een restaurant bij het hotel. Niet echt hoogstaand, maar het vult wel. ’s Avonds gaan we naar de Space Needle, een monument vlak bij het hotel. De Space Needle is met voorsprong het bekendste gebouw van Seattle. De toren is gebouwd voor de Wereldtentoonstelling van 1962 en sindsdien zijn miljoenen mensen naar boven geweest.

The Space Needle, hét icoon van Seattle

The Space Needle, hét icoon van Seattle

Maar hier moeten we nog even op wachten. We besluiten pas morgen naar boven te gaan, dan hebben we wat meer tijd. Nu lopen we door Seattle Center, het park rondom de Space Needle. We zitten vooral lang bij de International Fountain, een fontein waar enorm veel mensen rondom zitten. Het is erg gezellig en het levert hilarische beelden op van mensen die naar de fontein toe rennen. Als we het hier wel gezien hebben lopen we door de rest van het park, wat nog het meeste wegheeft van een grote kermis. Daarnaast liggen er nog een IMAX-bioscoop, een muziekcentrum en een wetenschapsmuseum.

De International Fountain, een populaire ontmoetingsplaats in de stad

De International Fountain, een populaire ontmoetingsplaats in de stad

Na een ijsje is het weer tijd om naar het hotel terug te keren. Als we daar zijn douchen we en gaan we naar bed. Morgen gaan we naar de fabriek van Boeing, waar de enorme vliegtuigen gemaakt worden!

Dingen die opvallen

  • Nogmaals de uitgebreide onderzoeken bij de Amerikaanse douane…
  • Zodra je in de Verenigde Staten komt zijn de wegen breder en vooral drukker.
  • Langs de kant van de weg, net voor de afslagen staan tientallen borden met restaurantreclames, vooral voor fastfoodketens.
  • Op de wegwijzerborden in de staat Washington staat rond de snelwegnummers het hoofd van George Washington afgebeeld.
Nogmaals een foto van de Space Needle, dit keer 's avonds laat

Nogmaals een foto van de Space Needle, dit keer 's avonds laat

Dag 15 – Zaterdag 1 augustus

Om de een of andere reden kreeg ik gisteren niets op internet gezet. Daarom vandaag twee verslagen:

Vandaag rijden we van Kamloops naar Whistler. In tegenstelling tot Kamloops is Whistler wel een stadje dat de moeite waard is om te bezichtigen. Het is niet voor niets een van de locaties van de Olympische Winterspelen in 2010!

Maar eerst hebben we nog een lange rit voor de boeg. Door het inmiddels bekende woestijnlandschap rijden we van Kamloops naar Lillooet. Zoals ik gisteren al vertelde was het een tijdje onzeker of we Whistler wel konden bezoeken, in verband met de bosbranden die daar woedden. Deze lijken achter de rug te zijn, maar Lillooet heeft het helaas zwaarder.

Gelukkig is het dorp niet afgesloten en mogen we er gewoon doorheen. Wel zien we, op de bergen achter het dorp, diverse rookpluimen opstijgen: tekens van de branden. Op de radio horen we dat alle inwoners klaar moeten staan om geëvacueerd te worden zodra het alarm gegeven wordt. Het dorp doet nogal doods aan, waarschijnlijk zit iedereen inderdaad binnen te wachten op het bevel om te vertrekken. De lucht is erg grauw van de rook. De airco moet op binnencirculatie omdat we al op 40 kilometer van Lillooet de rook konden ruiken.

Als je goed kijkt zie je de rookpluimen op de berg.

Als je goed kijkt zie je de rookpluimen op de berg

Over de bergen komen vliegtuigen en helikopters aanscheren met grote waterzakken ondergebonden. Diverse malen zien we ze terugkeren, steeds proberend de branden te blussen. Dit is op dit moment absoluut geen fijne plaats om te wonen. Een beetje luguber om van zo dicht bij mee te maken…

Meteen na Lillooet wordt het landschap weer mooier. Achter de heuvels doemen weer besneeuwde bergen op, de wegen worden steiler en de bossen worden dichter. Bij een schitterend bergmeer ontmoeten we weer Nederlanders, die ook op het einde van hun vakantie afgaan. Zij zijn ook al 2,5 week door Canada getrokken en eindigen in Vancouver. Eén minpunt aan het landschap is dat hier ook veel vliegen zitten. Na de lunch vluchten we snel weer de auto in. De bekende vliegen van drie centimeter groot vallen ons weer lastig.

Ook buiten de nationale parken is genoeg moois te vinden!

Ook buiten de nationale parken is genoeg moois te vinden!

Even na twee uur bereiken we Whistler. Het hotel is gemakkelijk te vinden. De komende nacht verblijven we in het Pan Pacific Hotel in het centrum van de stad. Dit blijkt het meest luxueuze hotel van de hele vakantie te zijn. De auto wordt voor ons geparkeerd en de koffers naar de kamer gebracht. Op de kamer (eigenlijk bestaat het appartement uit twee kamers!) hebben we een open haard, een volledige keuken en een ruime badkamer. In de winter moet dit een peperduur hotel zijn!

De buitenkant van ons hotel...

De buitenkant van ons hotel...

... en de chique binnenkant.

... en de chique binnenkant

Want dat is de belangrijkste tijd van het jaar in Whistler: de winter. Rond het stadje ligt een van de grootste wintersportgebieden van Noord-Amerika. De streek is erg populair bij Amerikanen, maar ook bij de Canadezen zelf. Dit jaar krijgt het gebied natuurlijk nog een boost in populariteit, door de Winterspelen. In Whistler worden alle ski-, snowboard- en glij- (bobslee, skeleton en rodel) wedstrijden gehouden. Een andere nieuwe faciliteit in Whistler is de Peak-To-Peak gondel, een kabelbaan van de ene bergtop naar de andere, recht over het dal heen. Zo worden twee skigebieden met elkaar verbonden.

Het centrum van Whistler

Het centrum van Whistler

In de zomer blijkt het stadje niet minder populair te zijn. Het hele dorp is afgeladen vol met mensen, die winkelen, naar de straatmuzikanten luisteren of op een terrasje zitten. Voor de sportievelingen onder hen blijken de bergen rond Whistler uitermate geschikt om te mountainbiken. De fiets kan mee in de stoeltjeslift en bovenaan begint de afdaling. Dit moet erg avontuurlijk zijn, zeker gezien de hoogte van de bergen. Er zijn zelfs 65 routes van boven naar beneden!

Wij houden het lekker bij rondlopen en winkelen. We vinden zelfs nog een winkel die volledig ingericht is op de Olympische Spelen. Truien, petten, sportkleding, knuffels en andere dingen: in de winkel is alles te krijgen wat met de Spelen te maken heeft. Ik koop nog een t-shirt en Leon een pet, beide van de Spelen.

Op de foto met de Olympische mascottes

Op de foto met de Olympische mascottes

Gezien de drukte besluiten we voor ’s avonds alvast een restaurant te reserveren. Ons oog valt op The Keg, een tentje waar we ook in Vancouver al tweemaal hebben gegeten. Dit beviel uitstekend dus komen we daar vanavond terug. En ’s avonds blijkt het weer goed te bevallen! De steaks zijn weer heerlijk, Amy doet zich tegoed aan de spareribs en Carla laat zich de Kip Teriyaki goed smaken. Het was zeker een goede keus om hier te gaan eten!

’s Avonds lopen Leon,Carla en Amy nog door het stadje. Ik maak het reisverslag alvast in orde.  Morgen rijden we naar Seattle, maar onderweg is het eerst tijd om te gaan shoppen. Dit is natuurlijk ook verplichte kost in Amerika: zoveel mogelijk van de lage prijzen en de goedkope dollar profiteren. Tot morgen!

Dingen die opvallen

  • Dit is ons al vaker opgevallen: de keuze die je krijgt in restaurants. Als je een gemiddeld gerecht besteld, zoals een steak, krijg je minimaal 5 vragen, waarbij je veel keuzes hebt. Salade, dressing, saus, welke soort aardappels, alles wordt gevraagd. Bij het ontbijt krijg je minstens evenveel keuzes. Alles wordt er aan gedaan om de klant precies te geven wat hij of zij wil!
  • Langs de wegen staan borden waarop aangegeven staat dat je $345,- boete krijgt als je een kampvuur maakt. Dit steekt nogal schril af tegen de $3000,- voor afval in de berm gooien, terwijl bosbranden een veel groter risico zijn.
  • Alle treinen die je ziet zijn minstens een kilometer lang. Tientallen wagons en meerdere locomotieven zijn eerder regel dan uitzondering. Daarnaast zijn 99% van de treinen voor goederenvervoer.

Dag 14 – Vrijdag 31 juli

Vandaag weer een reisdagje. Een van de lange dagen die we even moeten uitzitten in de auto, daarna wordt het weer mooi (en de reisverslagen weer langer!). Vandaag rijden we van Valemount naar Kamloops. Op de heenreis zijn we ook al door Kamloops gekomen.

De rit zelf stelt helaas weinig voor. Na een lekker ontbijt in Valemount rijden we in 3 uurtjes naar Clearwater, de hoofdingang van het Wells Gray Provincial Park. Dit park is relatief slecht begaanbaar, maar we willen toch een deel ervan zien. Vooral omdat we anders echt alleen een reisdag hebben, zo hebben we nog het gevoel iets gedaan te hebben.

Bij het bezoekerscentrum is het 30 graden. Zoals altijd stormen de behulpzame medewerkers op je af. Ze leggen ons de route naar een hoge waterval uit, die slechts 11 kilometer van het bezoekerscentrum ligt. Naast het centrum staat een levensgroot standbeeld van een eland. Zoals we gisteren al hebben gezien kunnen deze dieren echt heel erg groot worden. Waarschijnlijk zullen we ze echter niet zien. Zoals ik gisteren al zei behoren deze dieren tot de meest schuwe die hier te vinden zijn.

Nogmaals de enorme elanden!

Nogmaals de enorme elanden!

Na ons verbaasd te hebben over het standbeeld rijden we naar de waterval. Op de parkeerplaats is het met 32 graden onaangenaam warm. Tussen de dikke vliegen door lopen we naar de waterval. Opeens lijkt de grond op te houden. We staan voor een ravijn van ongeveer 150 meter diep! Totaal onverwacht verbazen we ons over de diepte van deze kloof. Van de rand stort het water ongeveer 100 meter naar beneden. Het is goed te zien hoe de waterval steeds lager wordt, doordat het water een weg slijt door de rots heen. Dit is niet heel goed uit te leggen, maar het wordt wel duidelijk op de foto’s.

IMG_7260

Opeens sta je voor een 150 meter diep ravijn met hoge waterval!

Vlak voor Kamloops zien we de thermometer in de auto naar 100 graden Fahrenheit stijgen. Dit komt overeen met ongeveer 38 graden Celsius. Wat een hitte! We prijzen ons gelukkig met de airconditioning in de auto. Langs de weg staan overal verbande bomen. Hele bossen lijken in vlammen opgegaan te zijn! We weten echter niet of de oorzaak van dit desolate landschap zogenaamde prescribed burnings waren (gecontroleerde branden om de ecosystemen gezond te houden) of gewone bosbranden. De rest van het landschap hebben we zoals gezegd al eens gezien: het woestijnlandschap dat we niet in Canada verwachtten.

Je wordt niet vrolijker van een half uur door dit landschap rijden...

Je wordt niet vrolijker van een half uur door dit landschap rijden...

Na even zoeken vinden we het hotel. We blijken alweer een mooie en schone kamer met goede bedden te hebben. Dit vinden we toch wel een voordeel van een autoreis in vergelijking met een camper! ’s Avonds eten we wat bij Montana’s, een gezellig restaurant in de buurt. Als we terugrijden naar het hotel zien we nog twee Mule Deer, een hertensoort. En dat midden in de stad! Deze stad is overigens niet heel bijzonder, ze ligt midden in de woestijn, het is er heet en het geheel doet wat rommelig aan.

Nog een keer een foto van onze hotelkamer, zodat jullie ook eens kunnen zien hoe wij slapen deze vakantie

Ook eens een keer een foto van onze hotelkamer, zodat jullie ook eens kunnen zien hoe wij slapen deze vakantie

Morgen rijden we naar Whistler, een van de locaties van de Olympische Winterspelen van volgend jaar. Het was nog even afwachten of ons bezoek aan deze wintersportstad door zou kunnen gaan, omdat daar gisteren bosbranden zijn uitgebroken. Gelukkig zijn deze niet zo ernstig en woeden ze boven op de bergen, ver van het dorp. Whistler zelf loopt geen gevaar, net als de Olympische faciliteiten. Daarom hebben we besloten toch naar Whistler te gaan. Hopelijk kan ik jullie dan een interessanter verslag voorschotelen!


Het laatste weer

Het weer in Seattle

4 augustus
lichtbewolkt
27 ºC

Route

Aantal bezoekers

  • 28,779