Conclusie

Net als twee jaar geleden moet ik weer beginnen met het bedanken van iedereen die via dit verslag een beetje met ons mee heeft genoten. Ik hoop dat ik jullie weer vermaakt heb met mijn verslagen. Hierbij hebben hopelijk ook de vele foto’s toe bijgedragen. Ook voor onszelf biedt een reisverslag iets extra’s. Het was altijd weer erg leuk om ‘s morgens op te staan, de laptop op te starten en te kijken of er weer reacties waren. Speciale dank dus naar de mensen die gereageerd hebben op mijn verslagen!

En dan nu de reis zelf. Het is natuurlijk onmogelijk om een hoogte- of dieptepunt aan te geven. Drie weken lang hebben we door een bijzonder land gereisd. Een land met schitterende natuur, vriendelijke mensen en een land waar reisgemak gegarandeerd wordt.

Erg speciaal waren ook de vele dieren die we hebben gezien. Soms kwamen we ze zomaar tegen, soms trokken we er echt op uit. ‘s Avonds doken we de auto in om wilde dieren te zien, vaak met spectaculair resultaat. Ook mag de walvistocht natuurlijk niet worden vergeten. Dit was meteen aan het begin al een van de hoogtepunten van de hele reis!

De natuur in de Rocky Mountains is haast niet te beschrijven. Ik heb het hard geprobeerd, maar je moet het een keer zelf gezien hebben. De Icefields Parkway is een van de mooiste routes die ik ooit gereden heb. Ook Lake Louise, Moraine Lake en de vele gletsjers waren hoogtepunten.

Erg leuk was ook dat we de reis hebben afgesloten in de Verenigde Staten. Zo hebben we de verschillen tussen Canada en Amerika, zoals ze op ons overkomen, gezien. Het opvallendste punt is dat Amerika drukker is. Meteen na de grens worden de wegen twee keer zo breed en vier keer zo druk. Qua gastvrijheid hebben we weinig verschil gemerkt. Het blijven twee landen die je niet alleen moet zien, maar ook moet beleven. De mensen zijn erg vriendelijk tegen elkaar en tegen jou als toerist. Vind bijvoorbeeld maar eens een restaurant in Nederland waar je je net zo welkom voelt als in een Amerikaans.

Dat brengt me meteen op een punt waar de Amerikanen en Canadezen ook goed in zijn: eten. Op twee avonden na hebben we in restaurants gegeten. Sommige daarvan waren zo goed dat we er meerdere malen geweest zijn. De steaks zijn van een kwaliteit die ze in Europa niet kennen. Het is niet echt uit te leggen, je moet het geprobeerd hebben. Nog een opvallend iets aan het eten is de kunst om de borden zo vol te laden. Hier was weer een verschil in Amerikanen en Canadezen te merken: in Canada zijn de porties een stuk normaler dan in Amerika. Daar zijn ze pas echt in staat de borden vol te scheppen. En dat voor zo weinig geld!

Een belangrijke tegenstelling met de reis van twee jaar geleden wordt gevormd door het vervoermiddel. Waar we twee jaar geleden de V.S. met een camper onveilig hebben gemaakt, hebben we nu gekozen voor een auto. Dit geeft een compleet andere ervaring. Een auto laat zich veel gemakkelijker rijden, helemaal in de bergen. Ook is het eenvoudiger om korte stukjes te rijden, bij een camper moet je meteen alles inpakken en opruimen. En dat hoefde deze vakantie bijna niet. Een reis langs verschillende hotels brengt natuurlijk een stuk meer comfort met zich mee. Je hoeft niet schoon te maken en je bed is altijd opgemaakt. Dit geeft toch wel een heerlijk vakantiegevoel! Toch had ook de camper iets speciaals. Achteraf kunnen we geen voorkeur aangeven, de ervaring is daar gewoon te verschillend voor.

In de conclusie aan het eind van het verslag van twee jaar geleden zei ik dat ik hoopte ooit terug te keren naar het bijzondere Amerika. Dit is sneller gelukt dan verwacht. Voor mijzelf, maar ook voor de rest is het inmiddels wel duidelijk: Amerika en Canada zijn geweldig vakantielanden!

Iedereen bedankt voor het volgen van onze reis!

Dag 19 en 20 – Woensdag 5 en donderdag 6 augustus

Het is weer tijd om naar huis terug te gaan. Na een reis vol hoogtepunten moeten we helaas terug naar Nederland. Daarom is dit alweer het laatste verslag, dat van de terugreis.

Na een goede nachtrust en ontbijt pakken we de koffers in. Deze keer blijkt het gemakkelijkst te zijn: alles moet mee en het maakt niet uit hoe… In de shopping mall hebben we nog een extra tas gekocht, omdat de nieuwe kleren anders niet mee naar huis konden.

Inmiddels zijn we echte experts geworden in het inpakken van koffers!

Door een busje van het hotel worden we om half 11 naar het vliegveld gebracht. Het inchecken verloopt soepel. Gelukkig zijn we die koffers weer kwijt! Dan is het wachten aangebroken. Het is inmiddels kwart over 11 en het vliegtuig vertrekt om tien minuten voor twee.

Het onvermijdelijke wachten op het vliegveld...

Na een tijd doorgebracht te hebben op  SeaTac airport, waarbij we winkeltjes bekeken en iets bij de Burger King hebben gegeten, wachten we bij de gate. Om één uur kunnen we eindelijk boarden. Hierbij blijkt alweer het pasje van Leon erg handig te zijn: zo hoeven we alweer niet in de rij te staan.

Dit keer hebben we stoelnummers 25J, 25K, 26J en 26K, twee keer twee stoelen achter elkaar, net boven de vleugel. We vliegen met een Airbus A330-200 van Air France, een tweemotorig toestel dat net iets kleiner is dan de MD-11 van de heenreis.

Ons vliegtuig, een Air France Airbus A330-200

Na een rustige start kunnen we een laatste blik werpen op de bergen van Canada. Helaas wordt het hierna snel bewolkt. Tussen Groenland en Canada zijn nog wat ijsschotsen te zien. Dan vliegen we de nacht in.

Een laatste blik op de Canadese bergen

Het is erg onrustig in het vliegtuig. Bijna niemand slaapt, veel televisieschermpjes zijn aan en iedereen loopt op en neer. Hierdoor slapen ook wij bijna niet. En dan is 9,5 uur door het donker vliegen toch wel erg lang. Tussendoor gaan vaak de lampjes aan die vertellen dat we de riemen vast moeten maken. Deze voorzorgmaatregel wordt genomen in verband met turbulentie. Gelukkig valt het allemaal wel mee, een paar schokjes en het is weer over.

Binnen in het vliegtuig. Een lange zit zo in het donker!

Net als op de heenreis hebben we gelukkig een eigen scherm. Hierop zijn weer films en series te bekijken, is muziek te beluisteren en kan de vluchtinformatie opgeroepen worden. Speciaal is de cockpitcamera, een camera die onder de cockpit van het vliegtuig hangt en continu uitzendt. Hier konden we het opstijgen al goed op volgen, maar ook de ijsschotsen waren goed te zien.

Na 9,5 uur vliegen komen we, met het tijdverschil in acht genomen, om 8:29 uur aan op Paris-Charles de Gaulle Airport te Parijs. Net voor de landing, die ook weer mooi op de cockpitcamera te zien is, vangen we een glimp op van de Eiffeltoren en La Défense, een verzameling hoge gebouwen in Parijs.

De landing met Parijs in de achtergrond

Op Charles de Gaulle worden onze koffers automatisch doorgeladen naar het vliegtuig naar Amsterdam. Zelf moeten we iets meer moeite doen. Na een lange rij in een stinkend hok zonder airconditioning passeren we de douane. Dan moet de handbagage gecontroleerd worden in wat misschien wel het meest chaotische proces in Frankrijk is. Wat een gedoe allemaal. Iedereen schreeuwt door elkaar heen en douanebeambten brabbelen in slecht Engels tegen je.

Een van de hallen van Paris-Charles de Gaulle Airport

Gelukkig hebben we dit achter de rug! Dan is het nog maar een half uurtje wachten totdat we het vliegtuig in kunnen. De laatste etappe van de reis wordt afgelegd in een Boeing 737 van KLM. Meteen na het opstijgen wordt de landing alweer ingezet. In de tussentijd haast het cabinepersoneel zich door het vliegtuig om drinken en koekjes uit te delen. Drie kwartier na het vertrek in Parijs landen we op de Polderbaan op Schiphol. Helaas. Na 20 minuten taxiën (waarom áltijd de Polderbaan?) kunnen we het vliegtuig uit.

Onze koffers komen als eerste het toestel uit. Nog een voordeel van veel op zakenreis gaan! Doordat we niet geslapen hebben in het vliegtuig zijn we allemaal doodop. Daarom besluiten we een pauze in te lassen bij familie in Vianen, net voorbij Utrecht. Na de lunch (eindelijk weer eens gewone Nederlandse boterhammen met hagelslag!) rijden we weer verder. Hoe we naar huis zijn gekomen is achteraf een raadsel.

Thuis aangekomen worden de koffers uitgeladen. Inmiddels zijn we meer dan 24 uur op, hebben we te kampen met 9 uur tijdverschil en zijn onze magen van streek van het rare eetpatroon. Dit trekt allemaal wel weg in de komende paar dagen. We moeten er maar wat voor over hebben. We hebben immers een schitterende reis achter de rug.

Dag 18 – Dinsdag 4 augustus

De laatste dag in Amerika had ik helaas geen internet. Daarom volgen nu pas de laatste dagen. Voor de laatste keer veel leesplezier gewenst!

De laatste dag van de vakantie is alweer aangebroken. De afgelopen drie weken hebben we rondgereisd door Canada en de Verenigde Staten, een reis vol hoogtepunten. Maar het is nog te vroeg om terug te kijken. Vandaag besteden we onze laatste dag in Seattle.

Zoals altijd beginnen onze avonturen in de stad bij de Space Needle. Van hieruit gaat de monorail naar het centrum van de stad. Voor twee dollar sparen we een heel eind lopen uit. In downtown aangekomen lopen we naar Pike Place. Dit is een van de oudste gedeelten van Seattle en zelfs de oudste vaste markt in de Verenigde Staten.

Pike Place, de oudste markt van de Verenigde Staten

Aan de rand van deze markt ligt een historische plek: de allereerste Starbucks. Deze wereldberoemde koffieketen, met meer dan 11.000 vestigingen in de Verenigde Staten alleen al, is ooit begonnen in Seattle. Bij deze vestiging hangen nog de oude logo’s en de zaak is ingericht zoals het vroeger was. Als fans van Starbucks moeten we deze plek natuurlijk gezien hebben!

Amerikaanse Geschiedenis: Starbucks

Dan bezoeken we de markt zelf. En wat een sfeer hangt hier! De markt bestaat uit de vaste kitschkraampjes en bloemenwinkels, maar het hoogtepunt voor ons is toch wel de viskraam. Hier maken de verkopers er een ware show van. Als je een vis besteld wordt die uit het rek gehaald en naar de man achter de kassa gegooid. Van hieruit kan een verkoper ook een aan touw trekken dat een angstaanjagend uitziende vis even verderop doet bewegen. Zo laten ze passerende mensen erg schrikken. Er wordt gezongen en de verkopers hebben yells bedacht. Een geweldige attractie.

De ludieke visverkopers

Voor we er erg in hebben is het alweer etenstijd. We hadden gerekend op een hotdog van een kraampje, maar opeens zien we een zaak met de naam French Crêpes. Een enkele blik op de kaart is genoeg om ons naar binnen te lokken. De crêpes hier zijn echt enorm. Een dubbelgevouwen crêpe die helemaal volgestouwd is met aardbeien, crème en slagroom. Of een crêpe met zalm, kaas en bechamelsaus. Dit is nog eens lunch te noemen.

Een onverwacht lekkere lunch

Na deze voortreffelijke maaltijd lopen we naar downtown Seattle. Onderweg komen we nog langs een straatartiest die in 19 seconden een willekeurig opgedraaide Rubickscube kan oplossen, en in 51 seconden als hij maar één hand gebruikt. Een leuke afwisseling tussen de John Denver spelende straatmuzikanten.

Als we tussen de wolkenkrabbers zijn verbazen we ons over de vele en soms vreemde mensen. We bezoeken Macy’s (een groot Amerikaans warenhuis, ongeveer vergelijkbaar met de Nederlandse Bijenkorf), H&M en Barns & Nobles (een enorme boekwinkel waar we ons wel een hele dag in zouden kunnen vermaken).

Een impressie van de wolkenkrabbers van Seattle

Maar na een tijdje door de stad gelopen te hebben zijn we erg moe geworden. Een stad is altijd al vermoeiend, en gecombineerd met de hele drukke dag van gisteren hebben we het wel even gehad. Daarom zoeken we de weg naar het water. Dit blijkt in Seattle niet zo eenvoudig te zijn als in Vancouver, maar na een trap onder de snelwegen door komen we vlak bij het water. Helaas geen strand, maar een pier voldoet ook natuurlijk.

Uitzicht vanaf de pier op downtown Seattle

Hier zitten we ongeveer een uur. Gelukkig worden we hier allemaal iets fitter. Rond vijf uur lopen we terug de stad in, dit keer om iets te eten. Onze keus is voor de tweede keer op rij gevallen op The Cheesecake Factory. Ondanks dat we dit keer zijn voorbereid zijn de porties toch nog groot. Maar wat een eten. Dit restaurant is echt een aanrader voor iedereen die ooit naar Amerika en in het bijzonder naar Seattle gaat.

De laatste keer uiteten in Amerika. Dat wordt nog wennen thuis!

Na het eten nemen we de monorail terug naar de Space Needle. Voor de laatste keer lopen we terug naar het hotel, waar we de auto en de koffers hebben laten staan. Van daar rijden we naar SeaTac Airport (Seattle/Tacoma Airport). Bij Hertz leveren we de auto in. De afgelopen weken heeft die ons zeker goed dienst gedaan. De vierwielaandrijving was erg fijn in de bergen, maar het fijnste was toch wel goed comfort en voldoende kofferruimte.

Sleep Inn, het laatste hotel, haalt ons op met een busje. In tien minuutjes rijden we van het vliegveld naar het hotel. Dit Airport Hotel, dat in een lange straat van hotels ligt, steekt met kop en schouders boven het vorige, ons eerste hotel in Vancouver, uit. Geen schimmel achter de muren, een schonere indruk en waarschijnlijk een beter ontbijt (maar dit beoordelen we morgen natuurlijk pas).

Na een douche is het tijd voor onze laatste nacht in Amerika. Morgen vliegen we om tien voor twee naar Charles de Gaulle in Parijs, waarna we doorvliegen naar Schiphol. Maar dat is pas morgen. Eerst lekker slapen.

Een van de laatste blikken op Seattle: de waanzinnig mooie Space Needle

Dingen die opvallen

• Langs de straten staan allemaal bakken waar je voor een dollar of zelfs gratis een krant uit kunt halen. Dit is wel bekend uit veel films.
• Tijdens de rit naar SeaTac Airport komen we langs een vliegveld van Boeing. Hier staat de 747 Dreamlifter, een aangepaste jumbojet die onderdelen voor de nieuwe 787 kan vervoeren. Over dit toestel, waar er slechts één van bestaat, hebben we gisteren nog uitleg gehad. Leuk om hem ook eens in het echt te zien.
• In Nederland zijn er geen steden waar elke weg uit vier rijstroken bestaat.

Dag 17 – Maandag 3 augustus

Na een paar rustige dagen zit vandaag weer helemaal vol gepland. ’s Morgens rijden we naar Everett, een stad ten noorden van Seattle. Deze stad is vooral bekend geworden door de vliegtuigfabrikant Boeing. In Everett liggen de enorme assemblagehallen voor o.a. de Boeing 747, 777 en 787. Deze gebouwen zijn in volume de grootste gebouwen ter wereld.

Als we bij Boeing aankomen kunnen we onze rondleiding verzetten van 11 uur naar half 11. Dit komt voor de rest van de dag net wat beter uit. Het is pas 9 uur, dus we hebben nog voldoende tijd om het Future Of Flight museum te bezoeken.

De enorme staartvleugel van een Boeing 747

Hier staan indrukwekkende delen van vliegtuigen. Overal zijn informatieborden aanwezig die je vertellen over elk onderdeel. We bekijken de enorme en gloednieuwe motoren voor de 787 Dreamliner. Dit is het belangrijkste onderwerp van de tentoonstelling: Boeings nieuwe trots. De 787, die op 7 augustus 2007 aan het publiek werd tentoongesteld, is het allernieuwste verkeersvliegtuig. De eerste toestellen worden naar verwachting in 2010 afgeleverd.

De Pratt & Whitney 4098, de motor van de Boeing 777

In het museum zijn allerlei leuke dingen te zien. Indrukwekkend is de verticale staartvleugel van een Boeing 747, een van de grootste verkeersvliegtuigen ter wereld. Je kunt in de cockpit van een 727 zitten en deze vergelijken met de cockpit van een gloednieuwe 787. Er is goed te zien dat in slechts enkele jaren de cockpit veel opgeruimder is geworden. Tientallen knopjes, hendels en metertjes zijn vervangen door een aantal grote computerschermen. Ook de ruimte die de piloten hebben is sterk verbeterd.

Ready for takeoff...

De specificaties van de verschillende onderdelen maken ook indruk. De motor van de 787 is in staat om in 4 seconden alle lucht uit het museum te zuigen. Elk blad heeft een vermogen van 800 pk, en de motor heeft 66 bladen. De uiteinden van deze bladen bewegen sneller dan het geluid en de binnenkant van de motor wordt half zo warm als de zon!

Dan is het tijd voor de tour. Nadat ons zes keer is verteld dat we geen bezittingen tijdens de rondleiding mogen meenemen (helaas geen foto’s dus) krijgen we een korte film te zien over de geschiedenis van Boeing. Dan rijden we met een bus naar de Everett Assembly Hall. Onderweg wordt nogmaals verteld dat dit het grootste gebouw ter wereld in. De oppervlakte van het gebouw is net zo groot als 75 voetbalvelden. Het hele Disneylandpark van Californië past in het gebouw, en dan heb je nog plaats over! En ten slotte zijn de deuren (waarvan er 6 zijn) elk zo groot als een American Footballveld. Wat een cijfers!

De grootste gebouwen ter wereld! Rechts zijn nog auto's te zien!.

Als eerste lopen we door een onderhoudstunnel naar de assemblagelijn van de enorme Boeing 747. Binnen valt pas echt op hoe groot het gebouw is. Er staan verschillende jumbojets, elk in een andere staat. De voorste is bijna klaar, de achterste bestaat slechts nog uit twee vleugels die aan elkaar gemaakt zijn.

Dan is het tijd om de productie van de 777 te bekijken. Deze is bijzonder, aangezien het een bewegende lijn betreft. Dit betekent dat het vliegtuig in elkaar wordt gezet terwijl het met 4 centimeter per uur vooruit beweegt. Op deze manier beweegt het toestel zich van achter naar voren door de hal. Aan de voorkant aangekomen is het vliegtuig klaar en kan het naar de spuiter. Tenslotte wordt het vanaf het vliegveld naast de fabriek naar de klant gevlogen.

Tenslotte bekijken we de productielijn van de nieuwe 787. Hier worden nog meer feitjes verteld waarmee ik jullie niet zal vervelen. Samengevat is het een schitterend toestel, dat 20% minder brandstof verbruikt en 40% sneller in elkaar gezet kan worden. Het in elkaar zetten van het vliegtuig duurt slechts drie dagen!

Dit keer geen eigen foto: De productielijn van de gloednieuwe Boeing 787 Dreamliner

Na de tour, die ongeveer anderhalf uur heeft geduurd, rijden we terug naar het museum. Dit hebben we vanmorgen al gezien, dus we besluiten weer te gaan. Het is maar 20 minuten rijden naar de outletmall van gisteren, dus we gaan nog even winkelen.

Na twee uur rondslenteren keren we met volle tassen terug naar Seattle. Het resultaat: schoenen, truien, broeken en polo’s. En alles zo verschrikkelijk goedkoop! Amerika is echt een Luilekkerland voor mensen die van winkelen houden.

Shopaholic Paradise!

Als we in Seattle zijn is het tijd om een restaurant te zoeken. Met de monorail, een ander overblijfsel van de wereldtentoonstelling in 1962, rijden we van het hotel naar het centrum. Downtown komen we na een lange en moeizame zoektocht (je zou toch verwachten dat er meer fatsoenlijke restaurants in zo’n stad zitten!) uit bij de Cheesecake Factory. Dit gezellige restaurant heeft een enorme kaart en bij de bestelling worden we gewaarschuwd voor de grote porties. Deze waarschuwing bleek gedeeltelijk terecht, maar we doen ons best…

Nogmaals een confrontatie met de Amerikaanse porties

Na het eten rijden we via de monorail terug naar de Space Needle. Dit gebouw, waarover ik gisteren al vertelde, steekt 184 meter uit boven de grond. Natuurlijk moeten we even naar boven! In 41 seconden brengt de lift ons naar het bovenste restaurant, waar we naar buiten kunnen voor een schitterend uitzicht over de stad. We zien downtown Seattle met zijn wolkenkrabbers. Op de achtergrond ligt Mount Rainier, met 4392 meter de hoogste berg van de Verenigde Staten (exclusief Alaska). Wat een uitzicht! We wachten tot het donker wordt en de lichten in de stad aan gaan. Zo wordt het haast nog mooier!

Zicht op downtown Seattle, met op de achtergrond Mount Rainier

Rond 10 uur besluiten we maar naar het hotel terug te gaan. Na deze drukke dag ploffen we moe in bed neer: morgen is het al tijd voor de laatste dag van de vakantie.

De wolkenkrabbers van Seattle in het donker

Dag 16 – Zondag 2 augustus

Vandaag eindigt ons bezoek aan Canada. We rijden naar Seattle en passeren daarbij de Amerikaanse grens. Dat dit niet zonder pardon gaat zal nog wel duidelijk worden. De rest van de middag besteden we in de Verenigde Staten.

Maar eerst ontbijten we in ons hotel: het Pan Pacific Whistler Hotel. Dit is veruit het beste ontbijt van de hele vakantie: met zoete broodjes, fruit en zelfs vlees en kaas erbij! We laten het ons dan ook erg goed smaken. Dan is het helaas al tijd om Whistler te verlaten. Het bleek een erg leuk dorp te zijn, wat, ondanks dat Whistler een wintersportgebied is, in de zomer zeker niet saai is.

De bergen net na Whistler: één van de laatste vergezichten in Canada

Eerst rijden we naar Vancouver, waar we onze vakantie hebben gestart. Tussen Whistler en Vancouver is een nieuwe weg aangelegd, met het oog op de Spelen van volgend jaar. Omdat er duizenden supporters heen en weer moeten reizen tussen deze twee steden is de weg verbreed naar twee dubbele banen. Dit is natuurlijk ook voor onze reis wel prettig!

Op deze manier zijn we zo in Vancouver. Het laatste deel van deze eerste etappe was erg mooi. De weg leidde langs de zee, waarbij de eilandjes langs de kust deden denken aan de walvistocht aan het begin van de vakantie.

Na een allerlaatste blik op Vancouver rijden we naar de grens. Hier zien we tot onze schrik bordjes staan dat het vanaf hier nog een uur duurt totdat we de grens over zijn… Na drie kwartier in een lange rij met auto’s gestaan te hebben komen we bij de douane. Omdat we het land per vliegtuig verlaten hebben we de beruchte I-94 formulieren nodig. We moeten de auto met sleutels inleveren bij de douane en zelf een gebouw in. Helaas heb ik geen foto’s van het hele proces, maar ik spendeer liever mijn tijd in Nederland dan in een Amerikaanse cel…

In het douanegebouw worden we met militaire precisie in de gaten gehouden. We vullen het vragenformulier in (met vragen als: Bent u ooit in verband gebracht met genocide of Nazi-Duitsland tussen 1939 en 1945? en meer vragen van deze strekking) en onze paspoorten worden in orde gemaakt. Dan wordt aan de wachtposten buiten doorgegeven dat we het gebouw verlaten en we mogen terug naar onze auto. Ze slagen er wel in om iedere burger als potentiële crimineel te zien!

Helaas geen foto van de douane, maar wel een van de eerste indrukken van Amerika: druk, druk, druk!

Na de hele poppenkast, die ruim anderhalf uur heeft geduurd, rijden we naar de Seattle Premium Outlet. Hier zitten tientallen designwinkels. Het blijkt enorm druk te zijn en al in de eerste winkel komen we erachter waarom. Overal is het grote uitverkoop. Dit laten we ons geen twee keer zeggen! Deze uitverkoop in combinatie met de goedkope dollar betekent Tommy Hilfiger polo’s voor 15 euro, spijkerbroeken van elk goed merk voor 25 euro en voor truien die in Nederland meer dan 100 euro kosten betaal je hier maar 40… Omdat we bij de douane zoveel tijd zijn kwijtgeraakt hebben we veel te weinig tijd om te winkelen. Daarom besluiten we morgenmiddag terug te komen.

Het is alweer tijd om naar het hotel te rijden. Na alweer een goede kamer gekregen te hebben eten iets in een restaurant bij het hotel. Niet echt hoogstaand, maar het vult wel. ’s Avonds gaan we naar de Space Needle, een monument vlak bij het hotel. De Space Needle is met voorsprong het bekendste gebouw van Seattle. De toren is gebouwd voor de Wereldtentoonstelling van 1962 en sindsdien zijn miljoenen mensen naar boven geweest.

The Space Needle, hét icoon van Seattle

Maar hier moeten we nog even op wachten. We besluiten pas morgen naar boven te gaan, dan hebben we wat meer tijd. Nu lopen we door Seattle Center, het park rondom de Space Needle. We zitten vooral lang bij de International Fountain, een fontein waar enorm veel mensen rondom zitten. Het is erg gezellig en het levert hilarische beelden op van mensen die naar de fontein toe rennen. Als we het hier wel gezien hebben lopen we door de rest van het park, wat nog het meeste wegheeft van een grote kermis. Daarnaast liggen er nog een IMAX-bioscoop, een muziekcentrum en een wetenschapsmuseum.

De International Fountain, een populaire ontmoetingsplaats in de stad

Na een ijsje is het weer tijd om naar het hotel terug te keren. Als we daar zijn douchen we en gaan we naar bed. Morgen gaan we naar de fabriek van Boeing, waar de enorme vliegtuigen gemaakt worden!

Dingen die opvallen

• Nogmaals de uitgebreide onderzoeken bij de Amerikaanse douane…
• Zodra je in de Verenigde Staten komt zijn de wegen breder en vooral drukker.
• Langs de kant van de weg, net voor de afslagen staan tientallen borden met restaurantreclames, vooral voor fastfoodketens.
• Op de wegwijzerborden in de staat Washington staat rond de snelwegnummers het hoofd van George Washington afgebeeld.

Nogmaals een foto van de Space Needle, dit keer 's avonds laat

Dag 15 – Zaterdag 1 augustus

Om de een of andere reden kreeg ik gisteren niets op internet gezet. Daarom vandaag twee verslagen:

Vandaag rijden we van Kamloops naar Whistler. In tegenstelling tot Kamloops is Whistler wel een stadje dat de moeite waard is om te bezichtigen. Het is niet voor niets een van de locaties van de Olympische Winterspelen in 2010!

Maar eerst hebben we nog een lange rit voor de boeg. Door het inmiddels bekende woestijnlandschap rijden we van Kamloops naar Lillooet. Zoals ik gisteren al vertelde was het een tijdje onzeker of we Whistler wel konden bezoeken, in verband met de bosbranden die daar woedden. Deze lijken achter de rug te zijn, maar Lillooet heeft het helaas zwaarder.

Gelukkig is het dorp niet afgesloten en mogen we er gewoon doorheen. Wel zien we, op de bergen achter het dorp, diverse rookpluimen opstijgen: tekens van de branden. Op de radio horen we dat alle inwoners klaar moeten staan om geëvacueerd te worden zodra het alarm gegeven wordt. Het dorp doet nogal doods aan, waarschijnlijk zit iedereen inderdaad binnen te wachten op het bevel om te vertrekken. De lucht is erg grauw van de rook. De airco moet op binnencirculatie omdat we al op 40 kilometer van Lillooet de rook konden ruiken.

Als je goed kijkt zie je de rookpluimen op de berg

Over de bergen komen vliegtuigen en helikopters aanscheren met grote waterzakken ondergebonden. Diverse malen zien we ze terugkeren, steeds proberend de branden te blussen. Dit is op dit moment absoluut geen fijne plaats om te wonen. Een beetje luguber om van zo dicht bij mee te maken…

Meteen na Lillooet wordt het landschap weer mooier. Achter de heuvels doemen weer besneeuwde bergen op, de wegen worden steiler en de bossen worden dichter. Bij een schitterend bergmeer ontmoeten we weer Nederlanders, die ook op het einde van hun vakantie afgaan. Zij zijn ook al 2,5 week door Canada getrokken en eindigen in Vancouver. Eén minpunt aan het landschap is dat hier ook veel vliegen zitten. Na de lunch vluchten we snel weer de auto in. De bekende vliegen van drie centimeter groot vallen ons weer lastig.

Ook buiten de nationale parken is genoeg moois te vinden!

Even na twee uur bereiken we Whistler. Het hotel is gemakkelijk te vinden. De komende nacht verblijven we in het Pan Pacific Hotel in het centrum van de stad. Dit blijkt het meest luxueuze hotel van de hele vakantie te zijn. De auto wordt voor ons geparkeerd en de koffers naar de kamer gebracht. Op de kamer (eigenlijk bestaat het appartement uit twee kamers!) hebben we een open haard, een volledige keuken en een ruime badkamer. In de winter moet dit een peperduur hotel zijn!

De buitenkant van ons hotel...

... en de chique binnenkant

Want dat is de belangrijkste tijd van het jaar in Whistler: de winter. Rond het stadje ligt een van de grootste wintersportgebieden van Noord-Amerika. De streek is erg populair bij Amerikanen, maar ook bij de Canadezen zelf. Dit jaar krijgt het gebied natuurlijk nog een boost in populariteit, door de Winterspelen. In Whistler worden alle ski-, snowboard- en glij- (bobslee, skeleton en rodel) wedstrijden gehouden. Een andere nieuwe faciliteit in Whistler is de Peak-To-Peak gondel, een kabelbaan van de ene bergtop naar de andere, recht over het dal heen. Zo worden twee skigebieden met elkaar verbonden.

Het centrum van Whistler

In de zomer blijkt het stadje niet minder populair te zijn. Het hele dorp is afgeladen vol met mensen, die winkelen, naar de straatmuzikanten luisteren of op een terrasje zitten. Voor de sportievelingen onder hen blijken de bergen rond Whistler uitermate geschikt om te mountainbiken. De fiets kan mee in de stoeltjeslift en bovenaan begint de afdaling. Dit moet erg avontuurlijk zijn, zeker gezien de hoogte van de bergen. Er zijn zelfs 65 routes van boven naar beneden!

Wij houden het lekker bij rondlopen en winkelen. We vinden zelfs nog een winkel die volledig ingericht is op de Olympische Spelen. Truien, petten, sportkleding, knuffels en andere dingen: in de winkel is alles te krijgen wat met de Spelen te maken heeft. Ik koop nog een t-shirt en Leon een pet, beide van de Spelen.

Op de foto met de Olympische mascottes

Gezien de drukte besluiten we voor ’s avonds alvast een restaurant te reserveren. Ons oog valt op The Keg, een tentje waar we ook in Vancouver al tweemaal hebben gegeten. Dit beviel uitstekend dus komen we daar vanavond terug. En ’s avonds blijkt het weer goed te bevallen! De steaks zijn weer heerlijk, Amy doet zich tegoed aan de spareribs en Carla laat zich de Kip Teriyaki goed smaken. Het was zeker een goede keus om hier te gaan eten!

’s Avonds lopen Leon,Carla en Amy nog door het stadje. Ik maak het reisverslag alvast in orde.  Morgen rijden we naar Seattle, maar onderweg is het eerst tijd om te gaan shoppen. Dit is natuurlijk ook verplichte kost in Amerika: zoveel mogelijk van de lage prijzen en de goedkope dollar profiteren. Tot morgen!

Dingen die opvallen

• Dit is ons al vaker opgevallen: de keuze die je krijgt in restaurants. Als je een gemiddeld gerecht besteld, zoals een steak, krijg je minimaal 5 vragen, waarbij je veel keuzes hebt. Salade, dressing, saus, welke soort aardappels, alles wordt gevraagd. Bij het ontbijt krijg je minstens evenveel keuzes. Alles wordt er aan gedaan om de klant precies te geven wat hij of zij wil!
• Langs de wegen staan borden waarop aangegeven staat dat je $345,- boete krijgt als je een kampvuur maakt. Dit steekt nogal schril af tegen de $3000,- voor afval in de berm gooien, terwijl bosbranden een veel groter risico zijn.
• Alle treinen die je ziet zijn minstens een kilometer lang. Tientallen wagons en meerdere locomotieven zijn eerder regel dan uitzondering. Daarnaast zijn 99% van de treinen voor goederenvervoer.

Dag 14 – Vrijdag 31 juli

Vandaag weer een reisdagje. Een van de lange dagen die we even moeten uitzitten in de auto, daarna wordt het weer mooi (en de reisverslagen weer langer!). Vandaag rijden we van Valemount naar Kamloops. Op de heenreis zijn we ook al door Kamloops gekomen.

De rit zelf stelt helaas weinig voor. Na een lekker ontbijt in Valemount rijden we in 3 uurtjes naar Clearwater, de hoofdingang van het Wells Gray Provincial Park. Dit park is relatief slecht begaanbaar, maar we willen toch een deel ervan zien. Vooral omdat we anders echt alleen een reisdag hebben, zo hebben we nog het gevoel iets gedaan te hebben.

Bij het bezoekerscentrum is het 30 graden. Zoals altijd stormen de behulpzame medewerkers op je af. Ze leggen ons de route naar een hoge waterval uit, die slechts 11 kilometer van het bezoekerscentrum ligt. Naast het centrum staat een levensgroot standbeeld van een eland. Zoals we gisteren al hebben gezien kunnen deze dieren echt heel erg groot worden. Waarschijnlijk zullen we ze echter niet zien. Zoals ik gisteren al zei behoren deze dieren tot de meest schuwe die hier te vinden zijn.

Nogmaals de enorme elanden!

Na ons verbaasd te hebben over het standbeeld rijden we naar de waterval. Op de parkeerplaats is het met 32 graden onaangenaam warm. Tussen de dikke vliegen door lopen we naar de waterval. Opeens lijkt de grond op te houden. We staan voor een ravijn van ongeveer 150 meter diep! Totaal onverwacht verbazen we ons over de diepte van deze kloof. Van de rand stort het water ongeveer 100 meter naar beneden. Het is goed te zien hoe de waterval steeds lager wordt, doordat het water een weg slijt door de rots heen. Dit is niet heel goed uit te leggen, maar het wordt wel duidelijk op de foto’s.

Opeens sta je voor een 150 meter diep ravijn met hoge waterval!

Vlak voor Kamloops zien we de thermometer in de auto naar 100 graden Fahrenheit stijgen. Dit komt overeen met ongeveer 38 graden Celsius. Wat een hitte! We prijzen ons gelukkig met de airconditioning in de auto. Langs de weg staan overal verbande bomen. Hele bossen lijken in vlammen opgegaan te zijn! We weten echter niet of de oorzaak van dit desolate landschap zogenaamde prescribed burnings waren (gecontroleerde branden om de ecosystemen gezond te houden) of gewone bosbranden. De rest van het landschap hebben we zoals gezegd al eens gezien: het woestijnlandschap dat we niet in Canada verwachtten.

Je wordt niet vrolijker van een half uur door dit landschap rijden...

Na even zoeken vinden we het hotel. We blijken alweer een mooie en schone kamer met goede bedden te hebben. Dit vinden we toch wel een voordeel van een autoreis in vergelijking met een camper! ’s Avonds eten we wat bij Montana’s, een gezellig restaurant in de buurt. Als we terugrijden naar het hotel zien we nog twee Mule Deer, een hertensoort. En dat midden in de stad! Deze stad is overigens niet heel bijzonder, ze ligt midden in de woestijn, het is er heet en het geheel doet wat rommelig aan.

Ook eens een keer een foto van onze hotelkamer, zodat jullie ook eens kunnen zien hoe wij slapen deze vakantie

Morgen rijden we naar Whistler, een van de locaties van de Olympische Winterspelen van volgend jaar. Het was nog even afwachten of ons bezoek aan deze wintersportstad door zou kunnen gaan, omdat daar gisteren bosbranden zijn uitgebroken. Gelukkig zijn deze niet zo ernstig en woeden ze boven op de bergen, ver van het dorp. Whistler zelf loopt geen gevaar, net als de Olympische faciliteiten. Daarom hebben we besloten toch naar Whistler te gaan. Hopelijk kan ik jullie dan een interessanter verslag voorschotelen!

Dag 13 – Donderdag 30 juli

Vandaag maar een heel kort verslag. Gelukkig hebben jullie toch nog genoeg te lezen dus zoveel zal dat niet uitmaken. Vandaag rijden we van Jasper naar Mount Robson en Valemount. Dit is slechts een rit van 120 kilometer. De rest van de dag rusten we wat uit van de lange en drukke dagen van de laatste tijd.

’s Morgens slapen we voor het eerst sinds dagen een beetje uit. Na het ontbijt, rond half 11, rijden we weg van het bungalowpark. We stoppen even bij Moose Lake, waar naar verluid veel elanden zitten. We zien echter niets, behalve het mooie meer. Ook zijn we al een tijdgrens gepasseerd: we moeten de klok weer een uurtje terugzetten.

Al snel zijn we in het Mount Robson Provincial Park. Mount Robson is de hoogste berg van de Rocky Mountains en de 18^e van Canada. De berg is 3.954 meter hoog en is genoemd naar Colin Robertson, een bonthandelaar en politiek figuur. De indianen noemden de berg Yuh-hai-has-kun, wat ‘Berg van de Spiraalweg’ betekent.

Mount Robson, de hoogste berg van de Rocky Mountains

Bij de berg is een bezoekerscentrum. Hier brengen we wat tijd door in de giftshop. Ook praten we met de rangers van het park. In het centrum hangt een meetlat die laat zien hoe groot elanden kunnen worden. Deze zijn groter dan verwacht. Wat zouden we nog graag een van deze dieren zien! Helaas zal dit er niet in zitten, aangezien ze volgens de rangers nog schuwer zijn dan beren. Ook leuk bij het centrum is dat er een blaadje hangt waarop elke dag bijgehouden wordt of de top van de berg te zien is. Wij hebben geluk, er zijn geen wolken te bekennen!

Zo groot kunnen elanden dus worden. Echt enorm!

We picknicken op het veld voor de berg. Dan rijden we weer door naar Valemount. Dit afgelegen dorpje blijkt een echt gehucht te zijn. Weinig huizen en maar één doorgaande weg. Het hotel, van de keten Best Western, blijkt erg goed te zijn! We hebben zelfs een jacuzzi op de kamer. Gelukkig is er ook weer internet aanwezig, zodat ik het reisverslag weer kan bijwerken.

De hotelkamer, mét jacuzzi!

’s Avonds eten we in het hotel. Na een smakelijke maaltijd brengen we de rest van de avond door op de hotelkamer. Eindelijk tijd om een boek te lezen!

Dag 12 – Woensdag 29 juli

Het is alweer woensdag, de dagen vliegen om. Vandaag staat een herbezoek aan de Athabasca Glacier op het programma. Even een terugblik: op internet zijn we ooit tegengekomen dat je met speciale voertuigen de gletsjer op kunt. Wij verwachtten een veel te toeristische kitschattractie, maar eergisteren trok deze activiteit toch onze aandacht. Het massale viel wel mee en het is wel heel bijzonder om echt de gletsjer op te kunnen. Daarom besloten we vandaag terug te gaan.

Ook de andere kant op blijft de Icefields Parkway schitterend

Via de Icefields Parkway, nog steeds even schitterend, komen we bij het bezoekerscentrum. We gaan snel in de korte rij staan en kunnen om elf uur vertrekken. Met een bus wordt je tot aan de rand van de gletsjer gebracht, waarna je per Snocoach verder gaat. Deze speciaal voor deze attractie ontwikkelde voertuigen rijden met hun anderhalve meter hoge wielen dag in dag uit de gletsjer op.

Met deze enorme Snocoach gaan we de gletsjer op!

Onderweg krijgen we allerlei feitjes te horen, waarvan hieronder een selectie:

• De Athabasca Glacier maakt deel uit van het Columbia Icefield, de grootste ijsmassa in de Rocky Mountains. Deze ijsvlakte is 325 km² groot, net zo groot als Vancouver en zijn voorsteden.
• De gletsjer zelf heeft een oppervlakte van 6 vierkante kilometer en een dikte van 90 tot 300 meter. Op de plaats waar wij uit de Snocoach mogen is het ijs 300 meter dik. Op dit punt zijn we ongeveer halverwege de gletsjer.
• Het midden van de gletsjer verschuift 25 meter per jaar naar beneden, het bovenste gedeelte zelfs 125 meter.

Via een zandweg, die over de laterale morene loopt, gaan we naar beneden. Een morene is het rotsachtig gebied dat door de gletsjer weg wordt geduwd, en de laterale morene is de rotskam die aan de zijkant weg wordt geduwd. Onder de stenen en het zand bevind zich gewoon gletsjerijs met een dikte van ruim 100 meter. De weg naar beneden heeft een helling van 32 procent! Dit is een unieke steilheid.

Zicht op de gletsjer, met in het midden de uitstapplaats

Na een rit over de gletsjer mogen we er halverwege uit. Het valt op dat de gletsjer geen glad oppervlak heeft, zoals dat van veraf lijkt. Het lijkt meer op een ijzig berglandschap, met diepe spleten tussen de heuvels. Daarin schuilt meteen het grootste gevaar op gletsjers: de spleten kunnen tot 30 meter diep zijn, maar volledig bedekt met losse sneeuw. Het komt elk jaar weer voor dat de sneeuw inzakt en mensen de diepte in storten. De meesten overleven dit niet, omdat reddingsploegen helaas minder snel toeslaan dan onderkoeling.

Het bergachtige landschap en de blauwe gloed zijn goed te zien!

Op de uitstapplaats mogen we vrij rond lopen, mits we niet voorbij de blauwe pylonen komen. Daarachter is het echt te gevaarlijk. Het is best druk op de vlakte, maar niet storend. We maken natuurlijk veel foto’s. Ook moeten we even aan het water van een van de stroompjes voelen. Dit is echt heel erg koud, als we een stuk ijs oprapen voor een foto blijven onze handen nog lang gevoelloos. Erg mooi aan gletsjerijs is dat het een blauwe schijn heeft. Dit komt doordat er weinig zuurstof in het ijs zit en dat het een hele hoge dichtheid heeft. Uit de spleten lijkt daardoor een blauwe gloed te komen.

Nog iemand trek in een ijsje?

Geloof me: je handen blijven lang gevoelloos na dit soort acties

En ook dit is erg koud!

Helaas is het alweer tijd om terug te gaan. Al snel staan we weer beneden bij het bezoekerscentrum. Tijdens de rit hoorden we dat dit in de winter helemaal afgesloten wordt van de buitenwereld: alle elektriciteit en andere voorzieningen worden uitgeschakeld. Dit is nodig omdat het hier totaal onleefbaar wordt, vorig jaar is een temperatuur van -54 ºC gemeten. En die meting gebeurde ín het gebouw! Daarom zitten de muren vol met expansion joints, kieren die het uitzetten en krimpen van het gebouw kunnen toestaan. Anders zou het na een strenge winter bijna uit elkaar vallen. Verder horen we nog dat de laag sneeuw die op de top van de bergen te zien is, ongeveer 100 meter dik is!

De laag ijs op de top van de bergen is 100 meter dik!

’s Middags rijden we de Icefields Parkway weer terug richting Jasper. Even voor het stadje nemen we echter de afslag naar Mount Edith Cavell. Deze 3363 meter hoge berg is vernoemd naar een Engelse verpleegster die in de Eerste Wereldoorlog veel Belgische en Nederlandse krijgsgevangenen heeft helpen ontsnappen.

Mount Edith Cavell

De rit naar de parkeerplaats is maar 11 kilometer lang, maar leidt over één van de slechtste wegen die je je kunt voorstellen. Eindelijk bereiken we de parkeerplaats, waar we een wandeling beginnen. Maar eerst de lange broeken van vanmorgen uit!

De wandeling voert ons door het gebied waar de gletsjers van Mount Edith Cavell vroeger kwamen. In 1950 was hier nog ijs, nu is het een dor woestijnlandschap met veel stenen. Na een steile wandeling (hoogteverschil: 85 meter gedurende 800 meter wandeling; vergeet niet dat we op bijna 2 kilometer hoogte lopen!) bereiken we Cavell Lake. Bijzonder aan dit meer is dat aan de andere oever een van de drie gletsjers ligt.

Op de achtergrond de gletsjer en op de voorgrond de ijsschotsen

Stukken ijs die van de gletsjer afbreken storten zo het meer in. Dit zorgt voor ijsschotsen die ronddrijven in het meer. Ook nu is de oever aan onze kant bezaaid met stukken ijs. Hier blijven we bijna een half uur. Het is lekker warm, het uitzicht over de berg is verbluffend en spelen met het ijs is altijd leuk. Amy maakt nog een eigen Inukshuk, een poppetje dat een bijzonder symbool van Canada is. Deze stenen poppetjes werden door de Inuit gebruikt om de weg te vinden in een landschap dat verder weinig herkenningspunten heeft. Overal langs het meer vind je deze poppetjes, dus kunnen we niet weggaan zonder zelf eentje te hebben gebouwd!

Het water is, niet zo verrassend, erg koud!

Via een veel minder steile terugtocht komen we weer bij de parkeerplaats. Snel even langs het stadje om inkopen te doen en dan terug naar het park. Na de voeten gekoeld te hebben in het meer (Amy is er helemaal in geweest!) maken we tortellini. Ook wel eens leuk om zelf te koken. De rest van de avond lezen en puzzelen we wat bij het huisje. Morgen is het alweer tijd om Jasper National Park te verlaten. Dan rijden we naar Mount Robson, die met 3954 meter de hoogste berg van de Rocky Mountains is.

Dag 11 – Dinsdag 28 juli

Na al het natuurgeweld van gisteren hebben we een rustige dag in Jasper National Park gepland. We rijden de mooie route naar Maligne Lake met onderweg een paar stops. En om jullie alvast nieuwsgierig te maken: we hebben alweer dieren gezien.

’s Morgens ontbijten we voor het eerst helemaal zelf. Voor het huisje staat een picknicktafel die we helemaal volbouwen met eten. Toch is het ook wel eens leuk om overal zelf voor te zorgen!

Voor het eerst écht ons eigen ontbijt

Nadat we Leon weer door Jasper hebben geloodst (wat zitten deze dorpjes vreemd in elkaar!) komen we op de Maligne Lake Road. De eerste stop is Maligne Canyon, waarvan we, net zoals met de andere canyons, niet goed weten wat we moeten verwachten. Deze is dieper dan de andere kloven. Met enorm geweld heeft de rivier zich gedurende duizenden jaren door het landschap gesleten. Het resultaat is een diepe kloof met ergens ver beneden de rivier.

Als je naar de brug kijkt zie je pas hoe diep de kloof is!

We maken een deel van de wandeling. In 20 minuutjes lopen we naar een brug van waaruit we een goed zicht hebben op één van de vele watervallen in de canyon. Al snel lopen we weer terug, maar we hebben ons toch een beetje in de steilheid van het pad vergist. Het resultaat is dat, naast de toeristen, ook wij nu lopen te hijgen. Bovenaan loopt nog een brug de kloof over. Van hieruit is de hoogste waterval van de canyon te zien. En deze valt zeker niet tegen! Tientallen meters valt het water, met veel geluid en gespetter. Na dit uitzicht keren we terug naar de parkeerplaats en rijden verder naar Medicine Lake.

De hoogste waterval van de kloof, waar het water enkele tientallen meters naar beneden valt

Dit gletsjermeer werd vroeger door de indianen gevreesd. In oktober staat het meer namelijk bijna droog, terwijl het in de lente meer dan dertig meter diep is. De indianen zagen dit als zwarte magie, maar later onderzoek wees een andere oorzaak aan. Met behulp van sonar is men erachter gekomen dat het water in het meer afgevoerd wordt door wat misschien wel het grootste stelsel van ondergrondse rivieren ter wereld is. De ingangen naar deze ondergrondse rivieren zijn moeilijk te vinden, maar ze zijn erg talrijk.

Medicine Lake, waar het water al begint te zakken

Bij het water verbazen we ons hoe stil het is. Als er even geen auto is hoor je bijna niets. Leon en ik leren Amy hoe je stenen over het water moet ketsen. Hoewel op een aantal borden staat aangegeven dat hier veel kariboe te vinden zijn, zien we ze niet. Waarschijnlijk zitten deze dieren nu hoog in de bergen en komen ze in de winter naar beneden.

Als we verder rijden naar Maligne Lake, op ongeveer  vijftig kilometer van Jasper, komen we in de file te staan. Wat blijkt: er staat een kudde Bighorn Sheep langs de weg! Deze weten van geen wijken en lopen vrolijk tussen de mensen en de auto’s door. Je kunt ze tot een halve meter naderen, dan lopen ze weg. We zien zelfs hoe de schapen hun rug schuren tegen de wielen van de auto’s. Dezelfde Nederlanders als bij de Elk op de golfbaan staan ook te kijken naar de beesten. Leuk om te zien hoe vaak je dezelfde mensen tegenkomt!

Je zult maar jeuk hebben!

Bij Maligne Lake picknicken we. Het meer zelf valt ons eigenlijk een beetje tegen. Het belooft het grootste gletsjermeer van de Rocky Mountains te zijn, maar door de vorm is er niet veel van te zien. Ook het wereldberoemde Spirit Island ligt achter een bocht. Hier kun je wel met een bootje naar toe, maar 55 dollar per persoon vinden we een beetje overdreven voor een tochtje van een uur. Het boothuis ligt wel erg mooi. Het rode dak steekt schitterend af tegen het blauwe meer en de bergen op de achtergrond. Al met al een mooi meer, maar niet zo indrukwekkend als we verwacht hadden van het grootste meer uit de regio.

Het boothuis van Maligne Lake

Als we terugrijden naar Jasper komen we dezelfde kudde Bighorn Sheep tegen als op de heenweg. Een kilometer later is het echter afgeladen met auto’s. Op de bergflank zien we onze eerste beer van deze reis! Een zwarte beer loopt door het gras op de steile berg en lijkt de vele fotograferende mensen niet eens te zien. Al snel loopt hij het bos in, maar onze eerste zwarte beer is een feit!

Eindelijk hebben we een beer gezien!

Nauwelijks vijf kilometer later roept Carla opeens: ‘ Daar zit iets!’. Snel keren we de auto en zien nog een zwarte beer door het gras lopen. Op maar vijf meter van de auto scharrelt de beer door het bos. Met zijn kop naar beneden graaft hij in het zand en eet hij was gras en bloemen. Ook deze beer besteedt geen aandacht aan ons, hij heft niet één keer zijn kop op.

De zwarte beer zoekt naar eten…

Als we de auto weer omdraaien op een parkeerplaats en terugrijden, blijkt de beer naar de andere kant van de weg gelopen te zijn. Nu op slechts 10 meter afstand loopt hij door het gras en blijft hij te druk bezig met eten om de inmiddels grote groep mensen op te merken. Wat een ervaring, een wilde beer zo dicht bij! Dit is toch wel een hoogtepunt van de reis, en behoort tot de mooiste dieren die we hebben gezien.

… en besteedt totaal geen aandacht aan zijn bewonderaars

Helaas loopt het dier toch een keer het bos in. Ruim een kwartier hebben we kunnen genieten van de nabijheid van een wild roofdier, maar nu is het toch tijd om terug te keren naar Jasper. Onderweg komen we nog twee herten en een Elk tegen. In Jasper bezoeken we wat souvenirwinkeltjes en doen we boodschappen in de supermarkt. Alweer lopen hier meer Nederlanders rond dan je zou verwachten, het lijkt wel alsof we niet eens in het buitenland zijn.

We eten onze buit op bij het huisje: we kunnen gratis gebruik maken van de barbecues en dat laten we ons geen twee keer zeggen! Een heerlijke malse steak en zalmspiesjes gaan er wel in na vandaag! ’s Avonds besluiten we niet meer te gaan rijden om wildlife te spotten: we hebben immers vandaag al heel wat gezien!

Barbecueën!